naar 'uis

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Elluf Elluf 2010

't Féést ken beginne,

Ja Geit, enkelt deur jou te beminne

Me brenge n'n Leutsirrenade rommetom oew sokkel,

Aan jouw, Geit, òògver'eve lekker mokkel!

Onze obade is 't vaste rietewéél,

en me zinge me stemme van fluwéél

oe zielsveul damme van oe ouwe

O geit, vastenavendbescherremvrouwe!

Dan ga d'ons spaarpot ope,

en kredde, lieve meid

'n kranske verse groente

waar gij zo van ouwt, as Geit.

Me zulle zinge tot ons ore d'r van tuite,

latte Leut mar bruise, van binne naar buite!

Mè d'n kwèèk zo gróót as 't pèèrd van Sintermèèrte,

want me zijn gróótseg op ons féést, as 'n ond mè zeve stéérte!

't Wor 'n Vastenavend, Geit, van òòg-fééstelek nivo,

me geve mekare Leut as 't allergééfst kedo.

Me zinge n't òògste lied, òòger dan d'òògste fontein,

tot damme messenalle buite n'asem zijn.

'n krab et gin diregeerstokske noodeg.

zellefs 'n nuuw mezieksentrum is over bòòdeg,

want me vollege de stem van ons art,

schiet op mettie vuurpijl, òòg'eid, me wille van start!

Ja Geit, van dees Bléékveldje tot aan de Bonte Brug,

en van d'n Am tot Blonde Mien en dan wir trug,

val t'r gin wanklank te bekenne,

as Krabbe zinge, zijn zo nooit nie t'enne!

Me zulle mekaar nie oeve n'aan te spore,

me zijn mè méér as elluf onderd smartlappakore,

De leste Snooteravend die emme net g'ad,

mar wij gaan deur, geit, óns zingt ginniemand plat!

De Vastenavend blef ééuweg bestaan, van ier tot aan 't Fort

net as de weervissers van Van Dort,

Me zulle zinge, nog óóger as Ortus Botanicus Religiosus,

deur de gallemgate van de Peperbus!

Onze Burregemééster, die mak ta nog ammaal meej,

voor nog zeker zes jaar, dán oor d'r bij!

want de langste n'asem, die ebbe wij!

Me belove nóe trouw, Geit, veul méér as zes keer ellef keer,

En krijge n'n éél apart gevoel van binne, ielek jaar weer!

Want deur same te jubele, te galme n'en te zinge

zumme zogezeed 't Sjaggerijn verdringe!

Me zinge liedjes van verlange, me snakke naar 't féést,

zeker dees jaar Geit, gij leuteg fééstbéést!

Me gooie n't mè jouw gere n'op 'n akkoord,

Gij kreg ons Krabbe-ere-woord!

Voor 'n Vastenavend van lang-zulle-me-leve, van iep-iep-oera,

Tot -in-de-gloria-, me zijn jarig Geit van ier tot aan de Schorre,

Onder 't motto: DÉÉR MOT OP GEZONGE WORRE!!!

Naar Boven