naar 'uis

 

 

 

Treuzelèèrs on tour

 

De Treuzelèèrs on tour

Maastricht

4 en 5 oktober 2008

lees ut verslag

De Treuzelèèrs on tour

Gent

1 en 2 oktober 2005

lees ut verslag

 

 

 

 

Dwb De Treuzelèèrs on tour Maastricht  

4 & 5 oktober 2008.

Groepsfoto

Dag 1, de bestorming van Maastricht. foto's dag1

Nou daar gingen we dan weer.
Na in 2005 te hebben afgesproken om dit ieder jaar te doen was het op 4 & 5 oktober 2008 weer zover.
 
Na in 2005 Gent onveilig te hebben gemaakt was deze keer de eer aan een Zuid Nederlandse stad gegund om onveilig te worden gemaakt door de leden en aanhang van “De Treuzelèèrs”.
Dit keer was Maastricht het doelwit van het roemruchte feestgezelschap uit Halsteren.

De aftrap van onze invasie vond plaats in Bourgondiër in Bergen op Zoom, Iedere Treuzelèèr met eventuele aanhang werd verwacht, op volle oorlogssterkte, om 10 uur aanwezig te zijn.
En ja hoor daar kwam toch alweer snel de eerste eigenschap van “De Treuzelèèrs” om de hoek kijken, het is maar net hoe je de uitdrukking “10 uur” bekijkt.


Volgens de meeste leden van onze band kun je daar heel veel kanten mee op.
Maar meestal komt dat toch neer op net de verkeerde benadering, maar zoals we al jaren gewend zijn mag dat de pret niet drukken.

Onder het genot van koffie met worstenbrood werd er eerst eens bijgepraat, daar sommigen van ons elkaar al sinds de vastenavend niet meer gezien hadden, voordat door Marco, onze voorzitter, het aanvalsplan bekend werd gemaakt.
Als verrassing werd medegedeeld dat het Maastricht het doelwit zou zijn en dat deze stad via de flank zou worden ingenomen door middel van een verrassingsaanval vanuit de Belgische zijde.

Rond 11 uur werd er dan toch een begin gemaakt met de af te leggen afstand Bergen op Zoom – Maastricht en werd deze door de tot op het bot gemotiveerde Treuzelèèrs snel afgelegd.


Wel hadden we, zo slim als we zijn, voor een afleidingsmanoeuvre gezorgd door Peter en Mathon’s peloton, via een andere route Maastricht te laten benaderen.
Dit natuurlijk om de Maastrichtenaren in absolute verwarring te brengen.
Dat wijzelf uiteindelijk in verwarring waren, en niet de Maastrichtenaren, was in ons opzicht maar een kleine bijkomstigheid, voor hetzelfde geld had het wel kunnen werken.
Na met succes de plaatselijke parkeergarage te hebben bezet werd er een voorwaartse beweging ingezet richting een hotelboot die als thuis basis zou dienen tijdens onze missie.

botel
Om De Treuzelèèrs scherp te houden op wat ging komen, waren de kamers minimaal uitgerust, sommige zelfs met een afvoer van de badkamer in een afvalemmer of zelfs één met een afvoer die uitkwam op de gang!
Maar al gauw was deze boot onder beheer van “De Treuzelèèrs”.

Deze hotelboot ligt natuurlijk in de Maas dus de volgende operatie van onze troepen was een verkenningstocht van deze rivier om op alles voorbereid te zijn.
We hebben het eerste schip van rederij Stiphout aan ons voorbij laten gaan. Oorzaak was dat het plan toch enige afwijkingen vertoonde en dat een aantal van de leden toch al wat uitdroging verschijnselen begonnen te vertonen.
Dus werd op een terras eerst maar eens pilsje genuttigd.

Na inname van deze rantsoenen werd het tweede schip bestormd en werd met groot succes de gemiddelde leeftijd op dit schip eens flink naar beneden gekrikt.
De meeste aanwezigen op deze boot hebben van de overname niets tot weinig gemerkt, de enigen die wat in de gaten hadden waren de obers aan boord van het schip, deze hadden al snel in de gaten kregen dat er een flinke aanslag werd gepleegd op de aanwezige voorraad bier.

Nu is het natuurlijk van wezenlijk belang, om een groot deel van de voedselvoorziening van een stad lam te leggen wil je uiteindelijk succes hebben met een eventuele invasie.
Daarom was er om 3 uur die middag een afspraak gemaakt met een plaatselijke bakker. Alwaar de Treuzelèèrs eens even zouden laten zien wat ze in huis hadden. Natuurlijk waren we er pas tussen 4 en 5 uur waardoor de in deze bakkerij “De Bischopsmolen” geplande werkzaamheden danig werden verstoord.
Hierop werd als actie ondernomen dat De Treuzelèèrs de vlaaien wel even zelf zouden bakken.
Dat bleek voor sommigen toch moeilijker dan ze hadden verwacht, alleen Mariëtte ontpopte zich tot ambachtelijke vlaaienbakster, ze had zowaar een prachtig in stijl gemaakt masker om de vlaai mee op te maken.
Na al dit harde werk werd nog een kop koffie genuttigd en werden de gemaakte vlaaien vliegensvlug afgevoerd naar het basiskamp.

Eenmaal terug op de basis werd de tijd genomen om onszelf wat op te frissen en om het nodige tot ons te nemen voordat we aan een maaltijd zouden beginnen om de geplande missie van die avond te kunnen volbrengen.
Tijdens deze maaltijd werd de sfeer opgeluisterd door Louis geronselde muzikanten die op ludieke wijze de stemming er snel inbrachten. De Treuzelèèrs zelf zongen zichzelf, door het zingen van het strijdlied, moed in op de klanken van deze muzikanten waarna al snel aanstalten werd gemaakt om de missie voort te zetten.

Al snel hadden we een kroeg, de Dikke Dragonder, in het vizier die wel eens zeer geschikt kon zijn voor onze doeleinden.
Dat onze verkenners dit goed hadden geschat, bleek wel uit het feit dat we toch tot 3 uur ’s nachts in deze ene kroeg zijn blijven hangen. Sommigen waagden nog wel een snelle uitval naar het daarnaast gelegen café maar werden door de te grote overmacht van Maastrichtenaren alweer snel terug gedreven naar de Dikke Dragonder om daar dan ook maar te blijven.
De tijd werd doorgebracht met het drinken van een biertje het zingen van liederen en natuurlijk met het verhoren van de plaatselijke vrouwelijke bevolking.

Nadat sommigen andere leden van de band al terug naar het basis kamp waren gegaan daar dit ook nog verdedigd moest worden, heeft de overgebleven sectie het licht uit en deur op slot gedaan.
Er werd nog een kleine poging ondernomen om een plaatselijke discotheek in te nemen maar door het geringe aantal en de toenemende vermoeidheid mag deze poging als mislukt worden beschouwd.
Al was het op zich geen onaardige onderneming.
Dus zodoende onszelf georganiseerd terug getrokken naar het basiskamp om daar te rusten en ons voor te bereiden op de volgende dag.

Dag 2, de val van de kazematten.foto's dag2

Misschien is het de in Gent opgedane ervaring, dat is mij niet helemaal duidelijk, maar feit is dat het bataljon Treuzelèèrs deze keer fris en monter aan de ontbijttafel zat.
Zeer opvallend daar normaal gesproken er toch meestal wel wat slachtoffers vallen tijdens zo’n langdurige missie als die van de avond ervoor. Ten opzichte van 3 jaar geleden was dat heus wel een complete verassing te noemen.
Tijdens het ontbijt werd er druk gekeuveld over de voorgaande avond en over de kleine verbale veldslag die Izaak nog even moest leveren om onze basis te ontzetten van een tegenactie door niet geïdentificeerde troepen.

Na het verzamelen van de persoonlijke uitrusting, en de nodige sabotage door Adriaan, onze specialist op het gebied van geintjes en sabotage, vertrok de colonne naar de kazematten van Maastricht.
Deze vestingwerken zijn destijds gebouwd om Maastricht te verdedigen tegen aanvallen van buitenaf dus een bezoek van “De Treuzelèèrs” aan deze ondergrondse gebouwen was een logisch gevolg gezien de te volbrengen missie.

Om de verkenning zo goed mogelijk uit te voeren werd besloten om onszelf in 3 groepen op te splitsen en om met tussentijden van 5 minuten te vertrekken.
Zo gezegd zo gedaan, een verbeten strijd ontstond om maar de groep te zijn die het snelst de opdrachten en de afstand in de donkere en lage gangen volbracht had.

Aan het begin van de route had iedere groep een formulier gekregen om daarop de uitslag van de uit te voeren opdrachten te vermelden.
Omdat deze opdrachten voor De Treuzelèèrs geen oponthoud veroorzaakten waren de groepen al snel in eenieders spoor te vinden.
Nou ja vinden, er viel niet veel te vinden want als je geen verlichting bij je had mocht je hopen dat je er ooit nog uitkwam want het was er zo donker dat je geen hand voor ogen kon zien.
Daar groep 2, de groep met onze sabotage specialist in de gelederen, onder het motto “Alles is relatief” van mening was dat niets in deze verhitte strijd geschuwd mocht worden om de overwinning binnen te slepen werd dit dan ook binnen de kortste keren ten uitvoer gebracht.
Dus zo gezegd zo gedaan.

Wat dit aangaande, een kleine opmerking aan groep 3 het omgekeerde vanis …………….Juist.

Door deze geslaagde actie, werd groep 3 op een meer dan redelijke afstand gezet waardoor zij kansloos waren voor de overwinning.
Gevolg van deze actie is wel dat de inwoners van Maastricht waarschijnlijk nog aan het proberen zijn het slot open te krijgen.

De strijd ging vanaf dat moment dus tussen groep 1 en 2.
Al was groep 2 als snelste terug, toch kwam groep 1 als overwinnaar uit de strijd naar voren, daar groep 2 een aantal opdrachten zeer fanatiek maar helaas fout had uitgevoerd.
Boontje…….maar goed, we hebben er eens flink om gelachen.
Al blijft het vermoeden dat groep 1 ook niet helemaal verschoond is van het uitvoeren van sabotage praktijken.

Goed, eenmaal weer bovengronds gekomen werd er een terugtrekkende beweging gemaakt naar de vervoersmiddelen om ons gegroepeerd terug te trekken uit Maastricht richting Nieuw Vossemeer om daar een overvloedige maaltijd bij te wonen om onze geslaagde missie te vieren.

Ook in Nieuw Vossemeer was aan alles gedacht om onze troepen te vermaken, voor het nuttigen van de maaltijd was er nog tijd om een paar potjes te bowlen onder genot van een biertje, wijntje of wat dan ook.
En ook daar deed Mariëtte weer van zich spreken, echter dit keer omdat ze de “kegels” achter haar omgooide in plaats van de kegels aan het eind van de baan.
Daarna was het dan eindelijk tijd voor de maaltijd die dan ook zeer in de smaak viel na de geleverde inspanningen van de afgelopen dagen.

Achteraf gezien was de bestorming van Maastricht 2008 een stevige kluif daar deze stad in het verre verleden heel moeilijk bleek in te nemen.
Echter zijn “De Treuzelèèrs” niet zomaar klein te krijgen en we kunnen dus weer spreken van een zeer geslaagde missie.

We kunnen natuurlijk niet voorbij gaan aan onze commandanten die deze missie hebben uigestippeld, zonder hen zouden we roemloos ten onder zijn gegaan in den vreemde.

Dus mannen van de reiscommissie ook dit keer weer

♪ ♪ ♪ D’AGGE BEDANKT ZIJT, DA WITTE ÉÉ. ♪ ♪ ♪

Op naar de volgende reis in 2011 tijdens ons 33 jarig jubileum.

We kijken er weer naar uit.

Cees

Terug naar boven

 

 

Foto's Maastricht 2008

vlaaibakkers peter chinees
uitleg Mariette
Muzikanten

 

THE MOVIE

 

 

 

louis

 

chinees eten

boottochtje

Mathon & Ivo Mariette in de put de tunnel
Ivo in de put Bierje rock n roll

 

 

THE MOVIE

 

 

op de boot

 

Desiree

de jury

 

Terug naar boven